Kalkulator PPK 2026

Wpłata podstawowa pracownika to 2% wynagrodzenia brutto, a pracodawcy 1,5%. Obie strony mogą dopłacić dobrowolnie: pracownik do 2% dodatkowo (razem maksymalnie 4%), pracodawca do 2,5% dodatkowo (razem maksymalnie 4%). Łącznie na rachunek PPK może więc trafiać do 8% Twojego wynagrodzenia brutto miesięcznie. Osoby zarabiające mniej niż 120% minimalnego wynagrodzenia mogą obniżyć swoją wpłatę podstawową nawet do 0,5%.

Państwo dopłaca dwa razy. Wpłata powitalna to jednorazowe 250 zł — dostaniesz ją po co najmniej 3 pełnych miesiącach uczestnictwa z odprowadzanymi wpłatami podstawowymi. Dopłata roczna to 240 zł rocznie, pod warunkiem że Twoje wpłaty w danym roku osiągnęły co najmniej 3,5% sześciokrotności minimalnego wynagrodzenia. Pracodawca dokłada minimum 1,5% Twojego brutto co miesiąc — to pieniądze, których poza PPK nie dostaniesz w żadnej formie. Kalkulator rozbija kapitał na trzy źródła, żeby było widać, ile faktycznie pochodzi z Twojej kieszeni.

Arytmetyka jest korzystna: przy wpłacie podstawowej oddajesz 2% brutto, a na konto trafia 3,5% plus 240 zł rocznie od państwa — czyli na każdą własną złotówkę dostajesz około 75 groszy dopłaty, zanim jeszcze zadziała jakikolwiek zysk z inwestycji. Żaden inny produkt oszczędnościowy w Polsce nie daje takiej stopy zwrotu na starcie. Główne zastrzeżenia to brak realnej kontroli nad polityką inwestycyjną funduszu zdefiniowanej daty oraz ryzyko zmiany zasad przez ustawodawcę — pamięć o przeniesieniu środków z OFE do ZUS wciąż waży na zaufaniu. Kalkulator pokazuje kapitał w podziale na wpłaty własne, wpłaty pracodawcy, dopłaty państwa i wypracowany zysk, żeby ocenić to na własnych liczbach.

Bez żadnych konsekwencji podatkowych — po ukończeniu 60. roku życia. Wtedy 25% środków wypłacisz jednorazowo, a pozostałe 75% w co najmniej 120 miesięcznych ratach (10 lat) — całość bez podatku od zysków kapitałowych. Jeśli zażądasz wypłaty 75% w mniejszej liczbie rat, od zysku zapłacisz 19% podatku Belki. Środki możesz wycofać także wcześniej, ale formalnie jest to „zwrot", a nie wypłata emerytalna, i wiąże się z kosztami.

Przy zwrocie przed 60. rokiem życia tracisz trzy rzeczy. Po pierwsze, 30% wpłat sfinansowanych przez pracodawcę — ta część trafia do ZUS jako Twoja składka emerytalna, więc nie znika całkiem, ale nie dostaniesz jej do ręki. Po drugie, wszystkie dopłaty od państwa (wpłatę powitalną 250 zł i dopłaty roczne po 240 zł) wracają do Funduszu Pracy. Po trzecie, od wypracowanego zysku zapłacisz 19% podatku Belki. Do ręki dostajesz 100% własnych wpłat i 70% wpłat pracodawcy, pomniejszone o podatek od zysku.

Tak, jeśli nie ukończyłeś 45 lat. Możesz wypłacić do 100% środków na pokrycie wkładu własnego przy kredycie na mieszkanie lub budowę domu — bez podatku i bez utraty dopłat. Haczyk: to wypłata zwrotna. Musisz oddać pieniądze na rachunek PPK, zaczynając nie później niż 5 lat od wypłaty i kończąc w ciągu 15 lat. Osobny tryb dotyczy poważnego zachorowania (Twojego, małżonka lub dziecka) — wtedy wypłacisz do 25% środków bezzwrotnie i bez podatku.

Uczestnictwo jest dobrowolne, ale zapis następuje automatycznie — żeby nie oszczędzać, trzeba złożyć pracodawcy pisemną deklarację o rezygnacji z wpłat. Rezygnacja nie jest jednak trwała: co 4 lata (od 1 kwietnia) pracodawca ponownie zapisuje wszystkich, którzy zrezygnowali, i deklarację trzeba złożyć od nowa. To celowy mechanizm ustawy — z badań wynika, że domyślna opcja przesądza o decyzji znacznie mocniej niż sama jej opłacalność.